ای عشق .......

ای عشق ! همه بهانه از توست

من خامشم ٬ این ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهی

وین زمزمه ی شبانه از توست

من اندوه خویش را ندانم

این گریه بی بهانه از توست

ای آتش جان پاکبازان

در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو را زبان نیست

ور هست ٬ همه فسانه از توست

کشتی مرا چه بیم دریا؟؟

طوفان ز تو و کرانه از توست

گر باده دهی و گرنه غم نیست

مست از تو ٬ شرابخانه از توست

می را چه اثر به پیش چشمت؟؟

کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو ٬ چه توسنی کند عقل ؟؟

رام است که تازیانه از توست

من میگذرم خموش و گمنام

آوازه ی جاودانه از توست

چون سایه مرا ز خاک بر گیر

که اینجا سر و آستانه از توست!!

                                                                                              مجيد

تو چشمتون چه غصه هاس نگاهتون چه اشناس

 اگه بپرسين از دلم ميگه گرفتار شماس

 نگاهتون پيش منه حواستون جاي ديگه س

 خيالتون اينجا كه نيس پيش يه رسواي ديگه س

 نفس نفس تو سينه ام عطر نفس هاي شماس

 اگر كه قابل بدونيين خونه دل جاي شماس

 مي ميرم از حسادت دلي كه دلدار شماس

 كاش مي دونستم اون كيه كه اين روزا يار شماس

 خوشا به حال اون كسي كه توي روياي شماس

 شما گناهي ندارين اين روزگار بي وفاس

 تو خلوت شبونه ي خیالم فقط جاي شماس

 تو جام من تموم شب نقش دو چشماي شماس

فریاد

 مشت می کوبم بر در
 پنجه می سایم بر پنجره ها 
 من دچار خفقانم خفقان
 من به تنگ آمده ام از همه چیز
 بگذارید هواری بزنم
 ای
 با شما هستم
 این درها را باز کنید
 من به دنبال فضایی می گردم
 لب بامی
 سر کوهی دل صحرایی
 که در آنجا نفسی تازه کنم
 آه
 می خواهم فریاد بلندی بکشم
 که صدایم به شما هم برسد
 من به فریاد همانند کسی
 که نیازی به تنفس دارد
 مشت می کوبد بر در
 پنجه می ساید بر پنجره ها
 محتاجم
 من هوارم را سر خواهم داد
 چاره درد مرا باید این داد کند
 از شما خفته چند
 چه کسی می آید با من فریاد کند ؟

                                                                          مجيد

ماه من غصه نخور زندگي جذر و مد داره

دنيامون يه عالمه ، آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه كه دشمن نمي شن

همه كه پر ترك مث تو و من نمي شن

ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه

خيلي كم پيدا ميشه كسي رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور ، گريه پناه آدماس

تر و تازه موندن گل ، مال اشك شبنماس

ماه من غصه نخور ، زندگي خوب داره و زشت

خدا رو چي ديدي شايد فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور ، پنجره مون بازه هنوز

باغچه مون غرق گلاي عاشق نازه هنوز

ماه من غصه نخور ، باز داره فصل سيب مي شه

مي دونم گاهي آدم ، تو وطنش غريب مي شه

ماه من غصه نخور ، ماها كه تب نمي كنن

ماها كه از آدما كمك طلب نمي كنن

ماه من غصه نخور، شمدونيا صورتي ان

دلايي كه بشكنن چون عاشقن قيمتي ان

ماه من غصه نخور ، سبك مي شي بارون بياد

توي عاشقي بايد نترسيد از كم و زياد

ماه من غصه نخور ، خاطره هامون كودكن

توي اين قصه دلا يه وقتايي عروسكن

ماه من غصه نخور ، بازي زمين خوردن داره

كار دنيا همينه ، تولد و مردن داره

ماه من غصه نخور ، تاب بازي افتادن داره

زندگي شكستن و دوباره دل دادن داره

ماه من غصه نخور ، گلا ميان عيادتت

به نتيجه مي رسه آخر يه روز عبادتت

ماه من غصه نخور ، خيليا تنهان مث تو

خيليا با زخماي عاشقي آشنان ، مث تو

ماه من غصه نخور ، زندگي بي غم نمي شه

اوني كه غصه نداشته باشه ، آدم نمي شه

ماه من غصه نخور ، حافظ واست وا مي كنم

شعراشو مي خونم و تو رو مداوا مي كنم

ماه من غصه نخور ، دنيا رو بسپار به خدا

هر دو مون دعا كنيم ، تو هم جدا ، منم جدا

تقدیم به کسی که افتاب مهرش در دلم همچنان پابرجاست و هرگز

غروب نخواهد کرد

                  مجيد

بغلم کن عشق خوبم بزار حس کنم تن تو  

 از   حرارتت   بمیرم    بگیرم   عطر   تن  رو

واسه من آغوش گرمت تنها جایه امن دنیاست             

سازه آشنایه قلبت خوش ترین آهنگ  دنیاست

منو  که  بغل  بگیری  گم میشم تو شهر رویا                    

بند میاد نفس تو سینم مثل مجنون پیش لیلا

به تو شفاف و برهنه دل سپردم بی  محابا                          

 بغلم کن تا نمیرم  بی تو، تو دستایه سرما

مثل  دامن  فرشته شب ما قدیس و پاکه                           

  حتی ماه به حرمت ما عاشقونه تر میتابه

بغلم  کن  عشق  خوبم   بزار  آرامش  بگیرم                    

 سر بزارم روی شونت با نفس هات خو بگیرم

جز سر  انگشتایه  گرمت  تن  من عشقی  ندیده      

 دست بکش رو گونه من،من و خواب کن تا سپیده

         

شاپرک بالت شکسته

پر پرواز تو بسته

می بینم غم توی چشمات

چه غریبونه نشسته

شاپرک خوابه قناری

چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن

تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم

تورو از خودم میدونم

بذار یه شعری که گفتم

واسه دلت بخونم

شاپرک دل توی سینه

ساعت ها تنها می شینه

وقتی شب می رسه از راه

خواب پروازو می بینه

واسه زخمات یه دوا نیس

دلم از دلت جدا نیس

توی این غربت جونگیر

یه نگاه اشنا نیس

هر جا که می ری خزونه

غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره

اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثه بارون

رو کودوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت

شاپرک من تورو دارم

                            مجيد

کاش می شد عشق را تفسير کرد
خواب چشمان تو را تعبير کرد
کاش می شد همچو گلها ساده بود
سادگی را با تو عالم گير کرد

کاش می شد در خراب آباد دل
خانه احساس را تعمير کرد
کاش می شد در حريم سينه ها
عشق را با وسعتش تکثير کرد

                                                   مجيد

من و آوای گرمت را شنودن
بدین آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن
گرفت از من مجال دیده بستن
همه شب بر خیالت در گشودن
قرار عمر من بر کاستن بود
تو را بر لطف و زیبایی فزودن
غم شیرین دوری بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب های غرببت تا سحرگاه
چو شمعی گریه کردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر امید با تو بودن

                                                                  مجيد

من به غیر از تو نخواهم چه بدانی چه ندانی
از درت روی نتابم چه بخوانی چه برانی
دل من میل تو دارد چه بجویی چه نجویی
 دیده ام جای تو باشد چه بمانی چه نمانی
من که بیمار تو هستم چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تو سپارم چه بدانی چه ندانی
ایستادم به ارادت چه بود گر بنشینی
بوسه یی بر لب عاشق چه شود گر بنشانی
می توانی به همه عمر دلم را بفریبی
ور بکوشی ز دل من بگریزی نتوانی
دل من سوی تو اید بزنی یا بپذیری
بوسه ات جان بفزاید بدهی یا بستانی
جانی از بهر تو دارم چه بخواهی چه نخواهی
شعرم آهنگ تو دارد چه بخوانی چه نخوانی

                                                                 مجيد

تلخی اش به وسعت هرچه زخم زبان که شینیده ام

ظلماتش به تاری آنچه را که شب گفته اند

هوای آن روز ز دود سیاه تنه نیمه سوخته بید مجنون

باران نمی بارید برفی هم نبود

افسوس...

خورشید هم خاموش است و بی بخار

آبی آسمان را به یغما برده بودند ابران غضبناک

دلم را غمی سنگینی میکند که تاب نمی آورد

نگاهم به دیدگانت افتاد وندیدم شوقی دگر

دیگر عشق را برای من وتو مددی نیست

تنها یادگارمان را یادمان

تنها شوقمان مرگمان

وتنها اشکمان باران

تنها حرفمان هق هق

وتنها فکرمان فکر زندگی بی هم وچگونه تاب

وتنها فراموشی آن دم،لحظه خوش آشنایی

چشمانت خیس است وچشمان من پر از غرور

لبهایت نای روی هم ماندن راندارد و لبان من مهرسکوت خورده

دستانت که با موهای من دوستی دیرینه دارد دیگر توان بالا آمدن نیست

واما دستان من که این بار کبودند

چه سکوت وهم ناکی

عقده زبانت شکست وگفتی به امید دیدار

چشمانم تاب نیاورد غرورم سر به زیر آورد قفل سکوتم

با وداع تو

همه شکستند...

اشکهایمان را برای همدیگر دگر دستمالی سفید نبود

وشانه ها هم یارای سنگینی سرها یمان نبود

نه سر تو بر شانه من ونه سرمن را شانه تو

در این بیشه زار که تنها تماشاگه مان فاخته بود ومرغ عشق

همه را خواب زمستان بود

خوابی به وسعت تاریخ عشق من وتو

میخواستم دستانت رابگیرم وبرای آخرین بار موهایم را افشان کنی

اما دستانت تمنایی کرد که مرا بس خجل

نسیمی وزیدن گرفت وبورانی به همراهی او ومه را یارای او

وتمام شد لحظه وداع....

وتورا سپردم به تقدیر....

                                                                              مجید

پای معرفت نذار هر چی که هست

مگه میشه دلت رو یه روز شکست

من بدم تو خوب خوب میدونم

گله ای نیست اگه دارم میخونم

من گناهم اینه عاشقت شدم

خیلی ناراحتم از دست خودم

ما که گفتیم تو از عشق ما سری

پس چرا باز هم داری دل میبری

برو    برو  برو بروووووووووو

تپش قلب من واسه تو هست و بود

هنوز هم دلم میخواد ببرم دست تو موت

پس از ورود تو نفس ربوده شد

از من تو بودی که از تو سرودم

ولی رفتی تو اون رو ترجیح دادی بگو از چی ناراحتی از پیش من رفتی؟

یعنی همه اونا تو مستی بود؟

که تا آخرش با من هستی تو؟

ما هم یه خدایی داریم اینو بدون

اگه تو قصد جدایی داری  اینو بدون

نعمت همیشه نشسته چشم به راهت

دلش تنگه واسه اون عشوه هات

هر چی خواستی گفتم چشم بیا

میدونستم که غرق میشه کشتی هات

ولی جواب چی بود دستت درد نکنه

امیدوارم که رقیب پست فطرت ندونه

برووووو بروووووو برووووو برووووووووووووووووو

                                 مجيد