دلم گرفته ازین لحظه های بارانی

نشسته در نفسم موج صد پریشانی

هوای غربت مارا کسی نمی داند

هوای غربت مارا تویی که می دانی

ببین که پر ز سکوتم در این هوای غریب

ببین سکوت درونم . سکوت طوفانی

به آسمان تو دیگر نمی رسد دستم

بگیر دست مرا ای خدای نورانی

اگر چه دست تهی آمدم به درگاهت

دلم پر است. پر از ربنای عرفانی

دلم میگه بسپارمت دست نگاه سر نوشت

نگاهی که جدایی رو تو دفتر دلم نوشت

بهم میگه برو بذار حسرت عشق و ببینه 

برای یک بارم شده به انتظارت بشینه

می رم که باورت بشه قلب تو مهربون نبود 

       برای عشق من یکی قلب تو همزبون نبود

شکست من کافی نبود نداشت نگاهم ارزشی  

  اشک دروغکی نریز مونده تا عاشقم بشی

بس شنیدم داستان بی کسی

بس شنیدم قصه دلواپسی

قصه عشق از زبان هرکسی

گفته اند از نی حکایت ها بسی

حال بشنو از من این افسانه را

داستان این دل دیوانه را

چشمهایش بویی از نیرنگ داشت

دل دریغا سینه ای از سنگ داشت

با دلم انگار قصد جنک داشت

گویی ازبامن نشستن ننگ داشت

عاشقم من، عاشقم من قصد هیچ انکار نیست

لیک با عاشق نشتن عار نیست

کار او آتش زدن من سوختن

دردل شب چشم بر دردوختن

من خریدن ناز او نفروختن

بازآتش در دلم افروختن

سوختن درعشق را از برشدیم

آتشی بودیم وخاکستر شدیم

از غم این عشق مردن باک نیست

خون دل هرلحظه خوردن باک نسیت

آه،می ترسم شبی رسوا شوم

بدتر از رسوایی ام تنها شوم

وای از این صیدوآه ازآن کمند

پیش رویم خنده پشتم پوزخند

برچنین نامهربان دل مبند

دوستان گفتن ودل نشنید پند

خانه ای ویران تر از ویرانه ام

من حقیقت نیستم افسانه ام

گرچه سوزد پرولی پروانه ام

فاش می گویم که من دیوانه ام

تا به کی آخر چنین دیوانگی

پیله گی بهتر از این پروانگی

گفتمش آرام جانی؟

گفت:نه

گفتمش شیرین زبانی؟

گفت:نه

گفتمش نامهربانی؟

گفت:نه

می شود یک شب بمانی ؟

گفت :نه

دل شبی دور از خیالش سر نکرد

گفتمش افسوس او باور نکرد

خود نمی دانم خدایا چیستم

یک نفر با من بگوید کیستم

بس کشیدم اه از دل بردنش

آه اگر آه م بگیرد دامنش

با تمام بی کسی ها ساختم

وای بر من ساده بودم باختم

دل سپردن دست او دیوانگیست

اه غیر از من کسی دیوانه نیست

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من چشم بیمار من است

فکر می کردم که او یار من است

نه فقط در فکر آزار من است

یک شب آمد زیرورویم کردو رفت

بغض تلخی در گلویم کردو رفت

مذهب او هرچه باداباد بود

خوش به حالش که اینقدر آزاد بود

بی نیاز ازمستی می شاد بود

چشمهایش مست مادر زاد بود

یک شبه از عمر سیرم کردو رفت

من جوان بودم پیرم کردو رفت

عشق يعني خون دل يعني جفا

عشق يعني درد و دل يعني صفا

عشق يعني يك شهاب و يك سراب

 عشق يعني يك سلام و يك جواب

عشق يعني يك نگاه و يك نياز

 عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني تا ابد فاني شدن

   عشق يعني عابد و زاهد شدن

عشق يعني همچو ليلا خون شدن

یا چو مجنون راهی صحرا شدن

عشق یعنی تیشه فرهاد ها

عشق یعنی عالم فریاد ها

عشق یعنی زخم کوه بیستون

عشق یعنی ناله های درد و خون

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

عشق یعنی یکه و تنها شدن

عشق یعنی التماس و انتظار

عشق یعنی تا ابد با من بمان

                                    عا شقم سوخته ام وا بگذارید مرا    

                                    لحظه ای با دل شیدا بگذارید مرا      

                 هیچ کس به تو نخواهد گفت که چقدر دلتنگ تو به طلوعها چشم می دوزم 

                                                    آخر کسی به نهایت تنهایی من نمی اندیشد

                                                    کسی با غربت من آشنا وهمسفر نیست

                             تاکنون از کدام نسیم شنیده ای که من از دوریت چقدر گریسته ام . . .    

                                                                    و لبریز از اندوهم . . . 

                                                          کدام بهار ؟ کدام گل ؟ کدام موج ؟

                                                                 کدام افق ؟ کدام سحر؟

                                                        کدام ندا؟ کدام شعر ؟ کدام احساس؟

                                                                            افسوس : 

                                 ابر خاموشی انوار عشقم را فراگرفته و مجالی برای تابیدن نمی یابم .

                                           در کدام بوستان سرگرمی که اینگونه از قلبم غافلی !        

                             در کدام بهار سرگردانی که این غربت غمناک را بر من نادیده گرفته ای؟

                            من خوب میدا نم کسی به تو نخواهد گفت که من تا چه حد همسفر تنهائی ام

                                            همراه و همقدم تمام ثانیه های مملو از نیستی ام . . .

                                  هنوز نشسته بر پله های انتظار برای دیدن چشمان مشتاق توام . . .

                                                                         لبخندت را نثارم کن . . .    

                                                         می خواهم جامی از محبت از آن لبها بنوشم

                                                         لبخند توئی که در خیالم گنگ و مبهمی . . .

                                                      خیالی که  از سرمای نا امیدی سرد سرد است .

                                                            گرمم کن . . .گرمم کن . . .              

                                                                آه . . . نمیدانم چه می خواهم بگویم . . .

                                     درون سینه ام دردیست خونبار که همچون گریه می گیرد گلویم . . .

                                                                  غمی آشفته و دردی گریه آلود . . .

                                                                           من آهسته می گریم :       

                                                                     دلم آکنده از اندوه تنهایی است

                                                                   میان کوچه های سرد دلتنگی . . .

                                                          سراب جوی را از ماه می جویم        

                                                                            به دنبال محبت . . .        

                                                                            از پی آن رهگذر . . .

                                                                            آن سایه تاریک . . .

                                                  برای دیدن خورشید خوشبختی . . .         

                                                           برای با تو بودن . . .با تو بودن . . . !

                                                                     عجب رویای زیبایی . . . !       

                                                                   عجب اندیشه و فکر محالی !

                                                                      من دیوانه می گریم . . .

                                                       از کوچه مهتابگون شب

                                               همگام با قدمهای آرامت گام برمیدارم

                                          در آسمان چشمهایت به جستجو مینشینم

                                                  و تو خوب می دانی که چه ظالمانه

                                          نگاهت را از نگاهم می دزدی.                

                                     و من دوباره و دوباره در برابر این همه غرور

                                               سر فرود می آورم و تو درکمال

                                   وضوح آنچه را که در درونم میشکند میبینی

                            وبعد آرام با لبخندی بر لب دستان لرزان مرا رها میکنی

                                        و در روشنایی مهتاب ناپدید می شوی.                                                

                        روزهاست که دلم را ،روحم را،و تمام وجودم را از آن تو میدانم

                                        و هر شامگاه ازکوچه های دلت می گذرم

                                    تا شاید نشانی از ابراز عشق و محبت بیابم

                                        اما همیشه با دست خالی و قلبی شکسته

                      ازکناردلت از کنارچشمهایت عبور  می کنم         

                                       و تو چه بی مهابا در دل به من می خندی

                        و من چه مشتاقانه گوش فرا می دهم تا خنده هایت را حس کنم

                   و صدها بار در خودم می شکنم تا تو احساس پیروزی کنی.

                                   آری، تو که آنچنان غرق در اذهان خویشی که

                                هیچگاه نمی توانی به عمق اندوهم پی ببری                                     

                     اما من تشنه دیدار تو همچنان تو را خواهم سرود

                          وآسمان چشمانت را یک دنیا ستاره خواهم بخشید

                                و دل دریایی ات را جاری خواهم کرد

                                      بر سطر سطر کاغذ کاهی ام

                    آهنگ صدایت را ترانه ای شیرین خواهم ساخت

                                       وسیع برپهنه کویرشعرهایم 

             لطافت لبخندت را یاس و نسترن خواهم سرود     

                                    در لابلای کوتاه و بلند بیتهایم

                                        وغرق خواهم شد در تو،

                            در وجودت و در لحظه لحظه زندگی ات

                                                  با آن امید که

                                 روحت پذیرای وجود خسته ام باشد

مادرم ای نام تو تکواژه ی عشق و امید

پاکی قلب تو همچون پاکی یاس سپید

در نگاه دلکش تو وسعت دریای عشق

حرفهای پر ز مهرت بهترین معنای عشق

جای جای قلب من را خانه ی خود کرده ای

با کلامت غصه و غم را ز یادم برده ای

بودنت تنها امید من برای زندگیست

بی تو اما زنده بودن حسرت و آوارگیست

حرفهای دلنشینت بوی گلها میدهد

دستهایت مادرم،عطر مسیحا میدهد

آن زمان که قلب من کاشانه ی پاییز بود

حرفهای تلخ من سرد و ملال انگیز بود

آتش عشق و محبت در دلم افروختی

هستی و عمر و وجودت را به پایم سوختی

گفته پیغمبر که جنت زیر پایت مادرم

من به قربان نگاه باصفایت مادرم

من از اون آسمون آبی میخوام
من از اون شبهای مهتابی میخوام
دلم از خاطره های بد جدا
من از اون وقتای بیتابی میخوام
من از اون وقتای بیتابی میخوام

من از اون آسمون آبی میخوام
من از اون شبهای مهتابی میخوام
دلم از خاطره های بد جدا
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام

من میخوام یه دسته گل به آب بدم
آرزوهامو به یک حباب بدم
سیبی از شاخهء حسرت بچینم
بندازم رو آسمون و تاب بدم
گل ایوون بهاره دل من
یه بیابون لاله زار دل من


من از اون آسمون آبی میخوام
من از اون شبهای مهتابی میخوام
دلم از خاطره های بد جدا
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام
من از اون وقتها یه بیتابی میخوام


مث یک دسته گل اقاقیا
دلم آواز می کنه بیا بیا
تو میری پشت علفها گم میشی
من میمونم و گل اقاقیا
من میمونم و گل اقاقیا

گل ایوون بهاره دل من
یه بیابون لاله زار دل من
گل ایوون بهاره دل من
یه بیابون لاله زار دل من

یادت نره دوست دارم
خیلی دلم تنگه برات

دار و ندارم رو بگیر
مال خودت ، مال چشات

خورشید و بردار و بیا
آفتابی شو به خاطرم

قرارمون یادت نره
دیر نكنی ، منتظرم

قرارمون یادت نره
دوستت دارم یادت نره

قرارمون یادت نره
دوست دارم یادت نره

قرارمون ساعت عشق
كنارِ دلشوره زدن

كنار دلواپسی و
ترس یه وقت نیومدن

عاشقم و عاشقِ تو
از همه دیوونه ترم

قرارمون یادت نره
دیر نكنی منتظرم

قرارمون یادت نره
دوستت دارم یادت نره

قرارمون كنارِ گل
كه سر به زیرِ عطر توست

تو چین چینِ دامنی كه
هزار تا بغض رو میشه شست

خورشید و بردار و بیار
آفتابی شو به خاطرم
قرارمون یادت نره
دیر نكنی منتظرم

یادت نره دوست دارم
خیلی دلم تنگه برات

دار و ندارم رو بگیر
مال خودت ، مال چشات

قرارمون یادت نره
دوست دارم یادت

براي روز ميلاد تن من
نمي خوام پيرهن شادي بپوشي
به رسم عادت ديرينه حتي
برايم جام سرمستي بنوشي
براي روز ميلادم اگر تو،
به فکر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببر تا اوج خواستن
بگو با من که با من زنده هستي
که من بي تو نه آغازم نه پايان
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين
بشه بي تو غم فرسودن من

نمي خوام از گلهاي سرخابي
برايم تاج خوشبختي بياري
به ارزشهاي ايثار محبت
به پايم اشک خوشحالي بباري
بذار از داغي دستهاي تنها
بگيره هرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم
ببيني آتش و خاکستر من
اي تنها نياز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پيرهني رنگ محبت
اگه خواستي بيايي ديدن من
که من بي تو نه آغازم نه پايان
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين
بشه بي تو غم فرسودن من

برای خواب معصومانهء عشق
كمك كن بستری از گل بسازيم
براي كوچ شب هنگام وحشت
كمك كن با تن هم پل بسازيم
كمك كن سايه بونی از ترانه
برای خواب ابريشم بسازيم
كمك كن با كلام عاشقانه
برای زخم شب مرهم بسازيم

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن

تورو ميشناسم اي شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه و تو و چشم تو پيداست
كه از ايل و تبار عاشقایی
تورو ميشناسم اي سر در گريبون
غريبگی نكن با هق هق من
تن شكستتو بسپار به دست
نوازشهای دست عاشق من

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو دستاي ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن

به دنبال كدوم حرف و كلامی
سكوتت گفتنه تمام حرفاست
تورو از طپش قلبت شناختم
تو قلبت قلب عاشقهاي دنياست
تو با تن پوشي از گلبرگ و بوسه
منو به جشن نور و آينه بردی
چرا از سايه های شب بترسم
تو خورشيد و به دست من سپردی

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن

كمك كن جاده هاي مه گرفته
من مسافرو از تو نگيرن
كمك كن تا كبوترهای خسته
روی يخ بستگي شاخه نميرن
كمك كن از مسافرهای عاشق
سراغ مهربوني رو بگيريم
كمك كن تا برای هم بمونيم
كمك كن تا برای هم بميريم

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنيم تنهاييمونو
ميون سفرهء شب تو با من
بذار بين من و تو ، دستای ما
پلي باشه واسه از خود گذشتن